Hulp uit een onverwachte hoek

Kunnen we het even hebben over ondanks iets niet helemaal te begrijpen, om eens buiten je eigen referentiekader te kijken, je iemand toch gezien kan laten voelen. Zoals de meeste weten is een tijdje terug mijn elektrische fiets kapot gegaan, en duurt het nu nog 2 weken voordat die gemaakt kan worden. Maar toen kreeg ik hulp uit een onverwachte hoek.

En dat was niet van Stella: de fietsenspecialist waar mijn fiets vandaan komt, en pas de 31e een monteur langs kan sturen. Begrijp me niet verkeerd want ik vind Stella echt geweldig als het aankomt om de kwaliteit fietsen en service die zij verlenen, maar als er eenmaal echt iets mis is met de fiets, kan ik goed weken wachten voordat een monteur langs kan komen. Weken die ik met mijn gezondheid vaak niet heb. Ik ben vrij afhankelijk van de fiets, omdat ik naast mijn ov kaart (waar ik ondertussen op saldo in plaats van studentenproduct reis) geen auto tot mijn bezit heb. De fiets helpt mij om zonder teveel kracht en energie te verliezen op het werk en school te komen, en bij vrienden en familie langs te gaan. Het maakt mezelf in de buitenwereld verplaatsen een stuk toegankelijk.

Nu moest ik dus naar het werk toe met mijn mountainbike. “Lekker sportief” krijg ik dan als reactie, maar in mijn geval hou ik dat sportief momentje lekker voor een vrije dag dan een werkdag. Want op een werkdag kan ik het niet veroorloven om kracht en energie te verliezen. Want verloren lepels (=energie) kan ik niet meer op het werk inzetten.

En waarom ik dit aan jullie vertel is om het volgende: Op het werk had ik aan een aantal collega’s verteld over de situatie. Wel zo handig om te doen zodat ze weten waarom ik een stuk vermoeider aan het werk ben. Op een avond kreeg ik onverwacht een appje van een collega: een collega waar ik eigenlijk niet eens zoveel mee samenwerk, maar het wel heel goed mee kan vinden. Dat ik de fiets van haar man wel mocht lenen in de tussentijd, want die had ‘m toch een tijdje niet nodig.

En in eerste instantie dacht ik, “Nee is niet nodig, ik red me wel”. Maar daarna zei ik tegen mezelf, “Lex, accepteer nu gewoon de hulp die je krijgt aangeboden, want je hebt het wel nodig”. Anders had ik het hulpmiddel in de eerste instantie natuurlijk ook niet. Ik heb het nodig!

Afgelopen donderdag haalde ik de fiets op en ik vergeet nooit meer wat mijn collega tegen mij zei. Ze vertelde mij eigenlijk helemaal niets te begrijpen van mijn aandoeningen, en haar man ook niet. Maar, ze zag wel hoe moe ik op het werk was. Wat het effect was van op een ‘normale’ fiets naar het werk te komen. En ze kon het niet over haar hart krijgen, terwijl er bij hen geen gebruik van de fiets werd gemaakt, om mij de komende 2 weken te laten struggelen.

En dat laat weer zien dat je iets helemaal niet hoeft te begrijpen. Maar als je je ogen open doet en iets verder dan je eigen neus kijkt, je ziet wat het met iemand doet.

VOLG MIJ OP INSTAGRAM

Eén opmerking over 'Hulp uit een onverwachte hoek'

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: