Wie ben ik?

Het gezicht achter Leven Met Lepels ben ik: Alexia Polichronis, 27 jaar oud, opgegroeid en woonachtig in Valkenswaard, Noord-Brabant. Een echte Brabander, maar zoals je al aan mijn naam kon zien niet volledig Nederlands (Nederlandse moeder en Griekse vader). Vanaf september 2022 zal ik doordeweeks weer als student door het leven gaan, maar op dit moment staat er verkoopmedewerker Centerparcs De Kempervennen op mijn cv.

De reden achter Leven Met Lepels is dat ik als klein meisje al regelmatig het ziekenhuis in en uit wandel. Ik leerde tot op de puntjes mijn lichaamssignalen te herkennen en dit ook weer uit te spreken naar de dokter. Want als de dokter niet weet wat ik precies voel, kan die mij ook niet helpen, aldus de wijze woorden van mijn moeder.

Naast dat ik daarvoor al veel ziek was kreeg ik mijn eerste diagnose op 4-jarige leeftijd: Scoliose (een verkromming van de wervelkolom). Ik groeide op naast mijn leeftijdsgenoten met een scoliose brace, tot aan mijn 10e. Toen waren de artsen ervan overtuigd dat mijn rug stabiel zou blijven, maar niets was minder waar. Op mijn 11e lag ik toch op de operatietafel in het toen nog AMC ziekenhuis in Maastricht, waardoor ik vanaf dat moment met een werkelijk treinspoor in mijn rug door het leven ga.

Zo’n 3 jaar later, kreeg ik groen licht van de orthopeed: volledig genezen. Maar, en ik gok, in hetzelfde jaar werd ik ziek. Wat begon als een doodnormaal griepje, eindigde in ontzettend veel ziekenhuis bezoeken opzoek naar waarom ik maar niet leek te herstellen en steeds zieker werd. Één jaar later kreeg ik antwoord: Myalgische Encefalomyelitis/het chronisch vermoeidheidssyndroom (ME/cvs: een chronische multi-systeemziekte). Toen nog totaal geen idee wat dat inhield, nu helaas wel.

Zo’n 8 jaar later merkte ik verandering in de pijn in mijn lichaam. Die pijn beschreef ik eens goed aan mijn moeder en als een echte moeder riep ze al, ”Ik weet wat het is, want ik heb het zelf ook”. Nog niet gek veel later zat ik bij de huisarts voor een doorverwijzing naar de reumatoloog. Daar kreeg ik de diagnose: Fibromyalgie (reuma in de weke delen).

Ik heb dingen altijd vrij goed leren te verwoorden, waardoor ik al snel hele paragrafen kon schrijven als het om mezelf ging. Dus waarom anderen niet mee laten lezen? Ik besloot om een blog aan te maken en over iets te schrijven waarvan ik wist dat dat anderen misschien wel een vorm van (h)erkenning kon bieden. Want naast schrijven, wil ik ook graag iets voor een ander kunnen betekenen.

Waar komt de naam Leven Met Lepels vandaan? De naam komt van de lepeltheorie: een theorie ontwikkeld door Christina Miserandino. De lepels staan voor het energiegebruik van de mens. Elke activiteit kost een bepaald aantal energie (een bepaald aantal lepels). Iemand met een chronische ziekte heeft een energiebeperking. Dus een activiteit kost meer energie dan iemand zonder ziekte. En dan is er nog één belangrijk detail voor iemand die chronisch ziek is: een lepel uitgegeven is ook echt uitgegeven. Deze kunnen niet terugverdient worden door rust en/of slaap. Dat kan bij iemand zonder ziekte wel. Vandaar: Leven Met Lepels. Het is elke dag mijn lepels indelen aangepast op de hoeveelheid energie die ik die dag bezit. En doormiddel van mijn blogs probeer ik daar zichtbaarheid aan te geven.

Twijfel ook zeker niet als je een berichtje wil sturen. Dat mag via één van mijn sociale media kanalen of via het contactformulier.

%d bloggers liken dit: