Waarom de woorden, ‘’Jij zou nooit naar het mbo kunnen’’, mij tot de persoon maakten die ik vandaag ben

Disclaimer: Ik praat kort in mijn blog over depressie en suïcide en zal boven deze alinea een TW zetten, indien je deze wil overslaan.

Ik begin even bij hoe deze realisatie tot stand kwam. Gisterochtend kwam er een video voorbij waarin een heleboel uitspraken voor mij heel herkenbaar waren. Zo was de persoon in deze video een tweeling. Check, ik ook. Deze persoon is x aantal weken te vroeg geboren. Check, wij ook. Deze persoon heeft een disability terwijl de ander gezond is. Check! Iets in mij begint naar voren te komen. En deze persoon vertelde dat hen is verteld nooit een baan te kunnen vinden vanwege deze disability. *zucht* Dat was ‘m. Dus hier mijn ervaring:

Ik heb zo’n 7 jaar over de middelbare school gedaan. In het tweede leerjaar werd ik op 6 december 2008 ziek, en een jaar later kreeg ik de diagnose ME/cvs. Al snel begon ik achter te raken op school en na een moeilijk en vooral pijnlijk besluit zouden we mij inschrijven op speciaal onderwijs. Hier was ik in eerste instantie niet mee eens en meende dat als ze mij daar niet fatsoenlijk les konden geven ik zou stoppen met school. En weet je wat? Deze school heeft er echt alles aan gedaan om mij onderwijs te bieden. Ondanks dat ik vanaf toen er nog 4 jaar over deed, en ik uiteindelijk geen diploma maar certificaten behaalde, kon ik op mijn 19e de middelbare school eindelijk uitzwaaien.

Maar er is daar één ervaring die ik nooit meer zal vergeten. En ondanks alle positieve ervaringen, bleef deze heel erg hangen. Ondanks de hele vooruitgang die ik had geboekt, ging nét in het laatste halfjaar mijn ME/cvs iets achteruit. Ik weet niet meer waarom en precies met wie (bedankt geheugenprobleem), maar deze persoon vertelde mij ondanks alles, en gebaseerd op deze terugval, ‘’Jij zou nooit naar het mbo kunnen’’. BAM! Ik stond eigenlijk een beetje versteld van deze opmerking. En met mijn zelfverzekerdheid en misschien wel een beetje arrogantie en altijd de neiging om mezelf te bewijzen ging ik hen dus wel even het tegendeel bewijzen.

TW: ZO GEZEGD, ZO NIET GEDAAN
Voor mij gevoel, wat dus helemaal niet zo was, faalde ik. Want al na een paar weken stopte ik met mijn nieuwe opleiding. Het was in dit geval samen met mijn ME/cvs toch echt wel te zwaar. Ik raakte dieper in mijn al bestaande depressie, die hand in hand ging met suïcidale gedachtes; want als dit mijn toekomst zou zijn, hoefde het van mij niet meer. Deze gedachtes werden alleen maar extra versterkt door het gevoel dat deze persoon toch maar gelijk zou hebben. Dit is een vorm van geïnternaliseerd validisme. Denken dat niet alleen ik minder waard ben, maar dat mijn leven minder waard is door mijn disability. Iets wat ik tot op het heden mezelf nog heel hard aan het afleren ben.

Oftewel, de woorden van deze persoon, en wie deze dan ook uitspreekt, zonder alle opties te hebben overwogen, kunnen gewoon heel gevaarlijk zijn. Deze woorden blijven hangen. Deze woorden worden zonder pardon gelooft. Dat er geen plek is op de arbeidsmarkt voor iemand zoals ik. Deze persoon deed net alsof dat ik op het mbo er compleet alleen voor zou staan: geen aanpassingen meer en geen geduld van docenten. En het daardoor dus niet zou redden.


Ik heb eigenlijk nooit begrepen waarom het een *piep* uitmaakt. En ik denk dat dat komt omdat iemand ooit heeft besloten wat de standaard is voor een mens om te leven. Het x aantal uur, een x hoog salaris, een x aantal diploma’s en wat de juiste fysieke en mentale gesteldheid moet zijn van een mens om dit te kunnen realiseren. Val je daarbuiten? Moeilijk, moeilijk, moeilijk! Natuurlijk zijn er dingen te regelen. Maar wel met een heleboel kleine lettertjes en, ‘’Oh laat het ons niet merken als je extra boodschappen van je moeder krijgt’’ of ‘’Gefeliciteerd! Je bent gaan samenwonen met je partner, wij nemen aan dat die de kosten nu op kan nemen?’’

Anyway, ondanks dat de opleiding bij mij niet gelukt was, ben ik later wel weer terug naar school gegaan. En in verband met geen diploma te hebben en ik eigenlijk op mijn 20e nog geen flauw benul had wat ik wilde gaan doen, begon ik van vooraf aan. Ik startte op een niveau 1 opleiding en raad eens, persoon op speciaal onderwijs die even dacht mij een reality check te geven, ben ik na mijn stage klaar met een mbo niveau 4 opleiding. Lees de volgende twee zinnen vooral even met een *attitude*. Mét aanpassingen en mét geduld. Van mijn docenten; en stagebegeleiders; en klasgenoten; en mijn familie; en mijn partner; en mijn vrienden; en mijn werkgevers. En dankzij dit allemaal ben ik gegroeid van assistent winkelmedewerker, naar eerste verkoper, naar marketing en communicatiemedewerker; en ben ik werkzaam geweest in het theater, dansschool, een reisorganisatie, verschillende winkels, de horeca, een jongerencentrum en nu op kantoor. Allemaal in de trant van invaller, vrijwilliger, stagiaire en/of medewerker.

En dit is voor de duidelijkheid geen succesverhaal. Ik ben namelijk gewoon een mens. Een mens die recht heeft op onderwijs, een stage, een baan, een huis, een partner, een hobby, en ga zo maar door. En omdat ik verbaal sterk ben en precies weet wat ik van een ander nodig heb, betekent dat niet dat ik daar een voorbeeld in ben. Het enige voorbeeld wat ik wil zijn is dat ik je hierbij wil laten beseffen dat we meer moeten praten over wat iemand wel kan, in plaats van allemaal niet.

Maar ondanks wat ik allemaal wél kan, blijven deze woorden mij nog altijd achtervolgen. Ik zal daardoor altijd de beste willen zijn (altijd boven de standaard willen streven) om maar te laten zien dat ik het wél kan. Iemand die alles op orde heeft en overal van op de hoogte wil zijn. Oftewel een perfecte medewerker, collega, student, stagiaire. Maar wanneer ben ik dat dan? Maar ook iemand die heel snel twijfelt of haar manier wel goed is. Opeens onzeker wordt op het resultaat wat ze levert. Is het wel genoeg? En niet durft aan te geven als iets niet lukt. Wat als ze mij dan niet meer willen? Ik ben vooral erg bang om bij elke, ‘’Sorry, ik ben ziek vandaag’’ telefoontje ontslagen te worden. Wat nou al deze persoon toch gelijk blijkt te hebben?

Wat ik mezelf vooral moet blijven herinneren is dat niet alleen ik in het plaatje van een organisatie moet passen, maar dat ook zij bij mij moeten passen. Want geloof mij, en ik zeg dit uit persoonlijke ervaring; die organisaties bestaan (en ik heb ook zeker die meegemaakt die dat niet waren). Organisaties die jou behandelen als een mens. Niets meer, niets minder. En ik denk dat ik voor nu bij mijn stage bij Driessen Groep en mijn baan in de Daily Foodstore op Centerparcs De Kempervennen deze match heb gevonden. En ik heel veel bedankjes mag doen aan alle opleidingen die ik heb afgerond op het Summa College in Eindhoven voor het altijd mij te hebben ondersteund door mijn schooltijd heen.

En ondanks dat er nog heel wat angst heerst als ik denk aan waar de toekomst mij zal gaan brengen, wil ik nu even tegen deze persoon zeggen, ‘’Kom jij straks mijn diploma overhandigen?’’

VOLG MIJ OP INSTAGRAM

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: